از حدس ...                                         برای: آیدین آغداشلو

از حدس و گمان‌های تو ویران

نمی‌شوم

مرا نام تو کفایت می‌کند

تا در سرما و بوران

زمان و هفته را نفی کنم

مرا

که می‌دانی

نه قایق است، نه پارو

بر تو خجسته باشد

گیلاس‌هایی را

که بر گیسوان آویخته‌ای

تو صبر داری

تا خواب من پایان پذیرد

تا به دیدار من آیی.

 

صبح است

سبو را از آب

پر کرده‌ام

کتاب‌ها را با شراب

شسته‌ام

می‌دانستم تو کتاب‌های

سفید را دوست داری

و پارچه‌های آغشته به ابر را

از دور می‌شناسی

نه نزدیک تو می‌آیم

نه پارچه‌های آغشته به ابر را

به تو تعارف می‌کنم.

 

بی‌گمان

سبدهایی از ماهیان دریا را

بر دوش دارم

به کنار تو می‌آیم

نام دریا را

فراموش کرده‌ام.

یاد جوانی و گل‌های پامچال

مرا کفایت می‌کند

بسوی دریا می‌روم

دوباره دریا را به یاد می‌آورم

پارچه‌های آغشته به ابر را

دوست دارم

پنهان کنم

رنگ پارچه‌ها را

فراموش کرده‌ام

دریا در طغیان است

پارچه‌های آغشته به ابر

آغشته به دریا می‌شوند

من راه خانه‌ی ترا گم کرده‌ام

در کنار دریا می‌مانم

سالیان است

که من قطره قطره

دریا را از یاد می‌برم

راستی پارچه‌های آغشته به دریا را

در ستایش ابر در خانه‌ی تو

گم می‌کنم

راستی خانه‌ی تو در بیداری

کجاست؟

      از مجموعه‌ی «یک منظومه‌ی دیریاب در برف و باران یافت شد»