اکنون...

اکنون هراس پرنده

آن است

که آسمان زمین شود

اکنون

پرنده از طنین ابر

            صدای باران

در آغاز سفری است

که داستانی شنیدنی ندارد

یک شب

که ما به حمایت ابر نیازمند بودیم

در آسمان دیدیم

که پرنده

شب را به جان ما

می‌سپرد

ما

به درختی تکیه دادیم

میان لخته‌های خون

که در بدن‌های فقیر ما

سماجت به ماندن در زمین داشت

شرح مرگ را گفتیم

پرنده در دهانه‌ی چاه

نشسته بود

و مرگ را نگاه می‌کرد

مرگ را نظاره می‌کرد.

                                               از مجموعه‌ی «هزار اقاقیا در چشمان تو هیچ بود»