از انتهای خانه‌‌ی  من که با جهان یکسان نیست - زبان لکنت دارد و جاده  انبوه

 از قلب و سهولت مرگ است. کسی در باران حوصله‌ی روشن کردن چراغ ندارد

- تو همیشه  در نور هم به من  کبریت  تعارف  می‌کردی - یادت نیست - من در

باران  کبریت  را روشن می‌کردم و برای  این  روشنایی  محدود می‌گریستم - در

عرشه‌ی این هفته آموختم  که  فقط در این روشنایی‌های محدود - عمر  بی‌باک

کبریت‌ها  می‌توان دوست داشت شب‌ها که پریشان است می‌توان چشمان ترا

اتلاف نکرد - همراه داشت  انسان اگر روزها را در اندوه هم تلف کند  می‌تواند با

کبریتی  و چشمانی  که هدیه‌ی تو است  همه حقیقت  این  زمین چسبیده به

هراس  و سرفه را در ابر گم کند - می‌توان  در انبوه  خاکسترهای داغ، مانده در

کوچه‌های  بن‌بست  که سئوالی را  جواب نمی‌دهند  در عریانی  پنهان  گشت

- پیرهن را در عرشه‌ی روزهای اتفاقی آفتاب آویخت. پوشیده از ملال - بی‌جواب

به تماشای قطار انبوه از میوه و روایت آدمیان از روز و شب رفت.

                                    از مجموعه‌ی «هزار پله به دریا مانده است»