خنده‌های رفتگران در مه

می‌درخشید

درختان در مه ریشه‌ها را

می‌پراکندند

من می‌دانستم

هنگام که مه تمام شود

ریشه‌های عریان درختان

بر کف خیابان است

ساختمان پست و تلگراف

که در روزهای دیگر سفید

بود

اکنون در مه، لرزان

و شیری رنگ بود

شیرفروشان آمدند

مه رفته بود

پسرک‌ها و دختران لاغر

از مه بیرون بودند

با نان و سبد میوه

به رویا می‌رفتند

من تمام مه را تنها آمدم

به آفتاب رسیدم

ساختمان پست و تلگراف

سفیدی روزهای دیگر را

داشت

که من در همه‌ی آن روزها

کارمندی ساده بودم

بارانی سفید و کلاهی سیاه

بر سر داشتم

در همه‌ی آن روزها

شما را مخفیانه دوست داشتم.

از مجموعه‌ی «هزار پله به دریا مانده است»