قافیه در باد گم می‌شود

nasrhaye-yomiye — Thu, 12 Nov 2009 00:09:18 GMT

هنگامی که مرا در تابوت می‌گذارید لطفاً کف دستم را نگاه کنید که خط عمر من تا کجا

ادامه داشته است من فرصت نداشتم خط‌های دستم را ببینم چهره آخماتووا در تابوت

را دوست ندارم دست‌های آخماتووا در عکس دیده نمی‌شد که ببینم با خود از این جهان

چه می‌برد سکه حلقه‌ی ازدواج پر یک کبوتر یک ظرف عسل تنگ‌های پُر ِ سرما تنگدستی

یک فنجان چای یک آینه‌ی کدر و شکسته از انقلاب هزار و نهصد و هفده عکسی از

استالین و بریا در خیابان‌های سرمازده‌ لنین‌گراد در روزهای جنگ یک تکه نان که شباهت

به نان نداشت و اراده‌ی آن‌ها که در سرمای سیبری برای عاشقان نامه می‌نوشتند

از مجموعه‌ی «شعرها و یادهای دفترهای کاهی»

nasrhaye-yomiye — Sun, 08 Nov 2009 13:11:18 GMT

این جمله‌های...

این جمله‌های طولانی

سرانجام به خیابان طولانی

منتهی می‌شود

که تو در انتهای آن خیابان

ایستاده‌ای

که در قلمروی آواز تو

حُزن روئیده است

اکنون به خاطر آن حُزن

تا سپیده در خیابان

منتظر می‌مانیم

اینان

سکوت ما را

در انتهای خیابان

لباسی

بی‌قواره و فرسوده

می‌دانند

پس چه می‌نوشیدیم

که گرم بود

چه می‌نوشیدیم

که در خیابان صبح شد

تو با سبدی از اندوه از خانه

به کوچه آمده بودی

سپس به خیابان آمده بودی

هنگام

که برگها در کنار تو

بر زمین ریخت

دانستی

پاییز است

اما دیرزمانی

ساحل بر ما آویخته بود

عشق را در آسمان خیابان بیخته بودیم

ناخالصی‌های عشق از آسمان

بر ما می‌ریخت

تکه‌هایی از اندوه

حتی در شب

نور داشتند.

از مجموعه‌ی «ویرانه‌های دل را به باد می‌سپارم»

nasrhaye-yomiye — Sun, 23 Aug 2009 19:04:32 GMT

تو

تو رفته‌ای

حال آینده می‌شود

برف آب می‌شود

غم گم می‌شود

در برف ترا به خانه آوردم

کتاب‌ها را که ممنوع بود

در برف سوختم

همه‌ی روز

در غم

سوختن کتاب‌ها

گذشت

غم داشتم

می‌دانستم

که مرا هیچ فرصت نیست

کتاب‌های ممنوع را

در عمرم بیابم

آن شاعری

که روزهای سوختن کتاب‌های ممنوع

در برف گم شد

یارم بود

از مجموعه‌ هزار اقاقیا در چشمان تو هیچ بود

nasrhaye-yomiye — Sat, 22 Aug 2009 23:32:18 GMT

باید گریست... برای: داریوش دولتشاهی

باید گریست و اندوه را

با

گُل‌های داوودی و لادن

مزین کرد

شاخه‌های بید می‌خرامد

که باد سرانجام به خانه‌ی ما می‌رسد

از هم‌اکنون

شاخه‌های بید در میان شعله‌های ابر

ابر گداخته شده را باران می‌کند

سیل و صدا

در گذرگاه باد

رفتار آب‌های دریا را دارد

که بر هم انباشته و در گُل نیلوفر

غرق می‌شوند

شاید بتوانیم

در این گریستن

در این تاراج اندوه

یک شاخه‌ی گل یخ از زمستان

سلانه - سلانه - بیاوریم

ابتدا به قلب و چشمان بفشاریم

سپس دوان - دوان

تا زمستان بدویم

اگر زمستان هنوز بر جای مانده باشد

از مجموعه‌ی از نگاه تو در زیر آسمان لاجوردی

nasrhaye-yomiye — Sat, 22 Aug 2009 10:39:54 GMT

هنگام بازگشت

از جا برخاستم

در اتاق قدم زدم

خوشحال بودم که نباید عمرم و روزهای جمعه را که سردم

بود به کسی توضیح دهم

شاید

تو اگر پرسیده بودی

به تو جواب داده بودم

در همین اتاق زیستن را ادامه می‌دهم

حتی اگر دیوارها به کنار بروند و من دریا را

ببینم

اگر در دریا هم غرق شوم کسی مرا نمی‌شناسد

سال‌ها بدون نفس و امید و ناامیدی

روی آب می‌مانم

همه‌ی این حرف‌ها را که به همسایه گفتم

فقط ابلهانه مرا نگاه کرد و رفت

هنگام بازگشت از خرید و بازار

به من تکه‌ای نان گرم

و یک قوطی کنسرو ماهی داد

سیر بودم

بی‌حوصله بودم

نان را پس دادم

قوطی کنسرو ماهی را در جوی آب

که آب نداشت انداختم

برای ماهیان کنسرو

چه تفاوت داشت

که جوی از آب خالی است

و آسمان هنوز ابر دارد

از مجموعه‌ی چای در غروب جمعه روی میز سرد می‌شود

nasrhaye-yomiye — Fri, 21 Aug 2009 23:33:18 GMT

صبح

صبح تو به‌خیر

که ساعت حرکت قطار را به من غلط گفتی

که من بتوانم یک روز دیگر در کنار تو باشم

دوستان من ساعت حرکت قطار را

در شب گذشته به من گفته بودند

بر شانه‌های تو خزه و خزان روییده بود

تو توانستی با این شانه‌های مملو از خزه و خزان

سوار قطار شوی

دستانت را تا صبح نزد من

به امانت نهادی

نان را گرم کردی به من دادی

دیگر در سکوت تو کنار میز صبحانه

ما طلاها و سنگ‌های فیروزه جهان را

تصاحب کردیم

سکوت تو را چون مدالی گرم و نایاب

بر سینه آویختم

هر روز در آینه به این سکوت خیره می‌شدم

سپس روز را آغاز می‌کردم

می‌خواستم زیر پای تو را پس از صبحانه

از آفتاب فرش کنم

دندان‌های تو ارج و قرب فراوان داشت

که نان بیات شده‌ی خانه‌ی مرا

گاز زدی

ما

من و تو

چگونه به صدای پرندگان رسیدیم

که کنار پنجره از سرما جان باختند

پرندگان بی‌آشیانه را همیشه دوست داشتی

اما دیگر عمر آنان تکرار نمی‌شد

هم‌چنان که عمر من و تو هم

دیگر تکرار نمی‌شد

از مجموعه‌ی ساعت ده صبح بود

nasrhaye-yomiye — Thu, 20 Aug 2009 23:31:18 GMT

هوای پنهان... برای ابراهیم گلستان

هوای پنهان را

به خانه می‌آورم

زنان در آینه

دفن می‌شوند

خانه‌ی خالی و متروک

در جزر و مدّ دریا

یکبار دیگر

رویت شد

نثار می‌کنم

دستان را به هنگام ظهر

که هوا صاف است

بادها هستند

مجاور درختم

مهتاب در دستان من

لرزش دارد

ابرهای ناتمام

بر خانه‌ی من

تمام می‌شوند

پس از انهدام

شب گذشته

به خانه می‌آیم

آب در گلدان‌ها یخ بسته است

راه درازی بود

اما تمام شد

عمر بود

از مجموعه‌ی لکه‌ای از عمر بر دیوار بود

nasrhaye-yomiye — Thu, 20 Aug 2009 23:06:18 GMT

هنگام که دیگر

از تو خبری نیست

من گمراه ابرم

آسمان را شاهد دارم

که تو در این خانه

گیسوان به باد سپردی

من چهره‌ام را در آفتاب گم کردم

تا تو

جای پنهان گیاه پژمرده را

در علفزار

بی‌پایان

بیابی

خواهش دارم

بازهم با باد بازگردی

که من چهره‌ی تو را بشناسم

ضیافت‌ها در باد دارم

باد بی‌شمار، گستاخ

بر من سلطه دارد

از بوسه‌های دریا

سرشارم

اکنون، می‌آموزم

که شبنم لغزان بر درختان صبحگاهی

مرا در افراط

تکرار نام تو

بی‌حاصل

به باد سپرد

از مجموعه‌ی قافیه در باد گم می‌شود

nasrhaye-yomiye — Sat, 08 Aug 2009 23:35:18 GMT

از سرما

از سرما هم اگر نمی‌مردیم

از عشق می‌مردیم

این دست‌های تو

پاسخ روز را خواهد داد

اگر گم شوند

همیشه در سایه‌های تابستان می‌مانم

بی‌آنکه نام کوچه‌ی بن‌بست را بدانم

در انتهای کوچه یک کوه است

و چون قلب از حرکت بازماند

و چون شکوفه فولاد شود

و میوه نشود

من ندانسته

در یک صبحگاه تابستانی

راهم را بر گندم‌زار به‌دوزخ به‌بهِشت

متوقف می‌کنم

به خانه‌ی تو می‌آیم

موها را تازه شانه کرده‌ای

از ایشان ساعت حرکت

قطار را پرسیده‌ای

هر کس ترا ببیند

گمان نمی‌کند

که قطار سه‌روز است

در برف مانده

پس ایستگاه‌ها

در زمستان گم می‌شود

و هر کس ندانسته

مرگ را صدا می‌کند

پس دیدار کنیم

از لادنی که در گلدانِ شکسته

گُل داد

پس با پای پیاده

در این سنگلاخ بدویم

این اردیبهشت

این فروردین

حتی سراسر تابستان ما را تسلی نیست

پس چگونه

در این کوچه‌های بن‌بست

سرازیر شدیم

دیگر ما مانده‌ایم و تا پایان عمر

این پرسش

شاخه‌ها در قدم‌های ما

چه هستند

آغاز خلقت

آیا گل جوانه زده بود

در چشمان من

در گرمای مرداد ماه

در آفتاب

ساعت‌ها گفتگو کردیم

از مجموعه‌ی ویرانه‌های دل را به باد می‌سپارم

nasrhaye-yomiye — Fri, 17 Jul 2009 22:04:18 GMT

روزنه

از روزنه‌ی این اوراق مرطوب که به دریا آغشته است شمع افروخته‌ای را می‌بینیم

که باید تا صبح در کنار اجساد ما بسوزد- دود نکند – کسی را متوجه نکند. فقط

نور محدود – فقط نور محدود. ما می‌دانستیم از تفنن و آشفته حالی به این عمر

ادامه می‌دهیم. ما که از همان روز تولد در تاکستان دانسته بودیم عمر پوچ ما بر

انگورها هم سرایت می‌کند. این خانم‌ها که غرق در آرایش بودند و در تاکستان در

جوار انگورهای کال به پیری رسیده بودند ما را دشنام می‌دادند. سه بار شمع را

خاموش کردیم اما هر بار شمع ناگهان روشن شد. دیگر پیر بودیم که باری دیگر

شمع را خاموش کنیم. ما در کنار شمع روشن خاموش شدیم. در کنار این شمع

روز را شناختیم انگورها را باختیم – مرگ هر بار باختن‌های ما را با امید و وعده‌ای

جبران می‌کرد. بگذریم: شمع بود، تاکستان بود، زنان باوقار در تاکستان بودند.

زنان چتر سفید تابستانی داشتند، در همه‌ی عمر حتی برای لحظه‌ای این چترهای

سفید تابستانی را به ما نسپردند.

از مجموعه‌ی عزیز من