قافیه در باد گم می‌شود

nasrhaye-yomiye — Wed, 16 Dec 2009 00:28:18 GMT

بر این جاده‌ها... برای: شهره

بر این جاده‌ها قدری گُل

قدری شبنم نشسته است

امروز می‌دانستم هوا ابری است

بر این جاده‌ها قدری ابر نشسته است

گمان دارم

به هنگام عبور ما

از این جاده‌ها این ابر باران شود

تقویم ایام شباهت به ابر دارد

تقویم ایام شباهت به این جاده‌ها دارد

کسانی دور

کسانی که خنیاگر نیستند

جهان را آرزو دارند

بی‌خار و بی‌اندوه دوست دارند

پس چنین است که جهان خار دارد

پس چنین است که جهان اندوه دارد

هراسان ترا در راهرو دیده بودم

که به دنبال یک کبریت

در خاموشی می‌دویدی

هنگام که کبریت را روشن کردی

لبخند ترا در راهرو دیدم

فرصت کوتاه بود که بگویم:

بر این جاده‌ها قدری گُل

قدری شبنم نشسته است

هنگام که نور کبریت تمام شد

دوباره یک ظلمت ابدی

دوباره ابرها که آسمان را

گم کرده بودند

و می‌خواستند بر روی آلبوم خانوادگی

باران شوند.

می‌دانستم اگر کبریت داشتی

در روشنایی

می‌گفتی: پاییز در دستان من

برگ می‌شود

دستان تو

در پاییز بوی غزل داشت

و از قصیده‌ها دور بود

در پاییز صف کولیان را می‌دیدم

که تمام درهای خانه‌ها را می‌کوبیدند

که شام در کدام خانه

در پاییز آماده است

من دانستم سرانجام از پاییز

من ‌دانستم سرانجام از خانه

من می‌دانستم سرانجام از شام

خسته می‌شوم

رو در روی تو در پاییز

بگشای این در را که پاییز را

تنها ببینم.

از مجموعه‌ی «از نگاه تو در زیر آسمان لاجوردی»

nasrhaye-yomiye — Fri, 27 Nov 2009 16:20:39 GMT

شعر مشترک يداله رؤيايی و احمدرضا احمدی:

احمدی: عشقی نهفته

از سیاهی رنگ چشم

و خط دست

رؤيايی: و صدا به روی اقاقیا می‌رفت

و خط دست تو فردا بود

و در اقاقیا فردا شن و کویر بود

که می‌رفت

احمدی: سخن از خط بود

و کویر

و تو کودکی را بپا داشتی

و عزاداران رنگ اقاقیا داشتند

و در انجام سفال

رنگ سفال

عشق بود و بوی اقاقیا

رؤيايی: ای دوست

مرا به یاد آر تا خویش را فراموش کنم

احمدی: و راه را به سوی

یک عطر

یک جاده‌ی تهی از مسافت

بگذرانم

نه:

سفال

را در راه نمی‌توان کاشت

گندم رنگ سفال ندارد

گندم رنگ عشق دارد

رؤيايی: رنگ حالت دسته‌های انسانی

و حالت رنگ

و حالت تغییر

و حالت رفتن

و مزرعه حالت است و رفتن است

رنگ ما و حالت ما است

که درو می‌شویم

احمدی: و صدای عطر

و صدای اقاقیا

را بشنویم

که وقت عشق است و

وقت مرگ

رؤيايی: که وقت همهمه‌ی سایه‌های تهیگاه تو است

و روی تهیگاه تو فصل‌ها به هم آمیخته‌اند

روی تهیگاه تو فردا شن است و کویر است.

احمدی: و کویر

و تو

و همه‌ی ناگفتنی‌ها

از سخن دور است

و سخن تسمیه است

که درسی از تو و کویر است

رؤيايی: پرنده‌های فراری

که همراه بازوی پرنده‌ی من

از شانه‌های من می‌نگریستند

مرا به سرزمینی می‌بردند

که جای پای مرا انتظار می‌کشید

احمدی: و پای من که صدف بود و

ماهی

ماهی که بوی رطوبت می‌داد

و فصلی که در سخن جای نمی‌گرفت

رؤيايی: و اقاقیا تنگ بود

و در کنار اقاقیا من از سایه‌ی کنار تو بودم

احمدی: که عشق بوی مرگ داشت

و تصنیف‌های مردمان

در کنار اقاقیا

درختان دیگر را برای

پائیز خوب می‌شناخت

و صداشان می‌کرد.

رؤيايی: سخن از عطر کن

تا فرار کنم

از فصلنامه‌ی «گوهران»، شماره‌ی شانزده، تابستان هشتادوشش

nasrhaye-yomiye — Sat, 21 Nov 2009 12:08:09 GMT

شعری مشترک از فروغ فرخزاد و احمدرضا احمدی
فروغ: روز آبی، پیچک خشک، پرنده‌ی محبوس، دیوار سیمانی
احمدی: درخت‌های پرسش بگو و مگو باز می‌گردند
و به اطراف هرزهای دستچین
منزل می‌شوند
فروغ: آسمان از دهانه‌ی خشک ناودان‌ها فرو می‌ریزد و باز همچنان دست نیافتنی است.
احمدی: کبوتر، دو سه بار با مشایعت رنگ سبز
به کنار علامت سوال پرید
و علامت سوال را نقطه‌های حرف آخر اسم تو می‌کند
فروغ: به زنی که پوستش خستگی بطالت‌ها ست، لیوانی آب تعارف می‌کنی
آب خشک است. آب را می‌نوشم و خشک است.
احمدی: آدم‌های نشسته
با این پیچک‌ها فرمان می‌دهند
که خود را به انتهای داربست برساند
فروغ: من از جسدی مغروق سرگردانترم
اگر راست می‌گویی دریا را برای من بیاور
و لذت پوسیدگی را به من ببخش
احمدی: در پشت این اطوارهای سنگ بی‌گمان هزار مینایی است
و هزاران لالی
که سرانجام دیوار را بیان می‌کند
فروغ: این سرفه‌ها جوانی تو را هزار برابر می‌کند
و جوانی تو به من می‌گوید: احمق!
احمدی: از انتهای خیابان شمارش اعداد را آغاز می‌کنم
که این فروشندگان بی‌پیمانه درست بدانند
خشکسالی در پیاده‌رو ایستاده است.
فروغ: گاهی در آفتاب به یاد می‌آورم که گیسوانم می‌درخشیدند
دندان‌های شیری یادآور معصومیت حضورند
احمدی: آن قدر جلد من در
شستشو نشد که من لبخند عابران را
شادی‌ها بدانم.

از فصلنامه‌ی «گوهران»، شماره‌ی شانزده، تابستان هشتادوشش

nasrhaye-yomiye — Fri, 20 Nov 2009 18:33:09 GMT

در کمین...

در كمین اندوه هستم
بانو
مرا دریاب
به خانه ببر
گُلی را فراموش كرده‌ام
كه بر چهره‌ام می‌تابید.
زخم‌های من دهان گشوده‌اند
همه‌ی روزگار پروازم
اندوه بود
بانو مرا
قطره قطره دریاب
در این خانه
جای سخن نیست
زبان بستم
عمری گذشت
مرا از این خانه
بیرون ببر.

سرنوشت من
به بدگمانی
به خوناب دل
خاموشی لب
اشك‌های یخ بسته
بر صورت من است
هیچكس یورش دل را
در خانه ندید
بانو
من فرو ریختم
و دیدم
كه دل چگونه
فرو می‌ریزد
و قلب در اوج
رها می‌شود
و بر كف خیابان می‌ریزد
بانو مرا دریاب
ما شب چراغ نبودیم
ما در شب باختیم.

از مجموعه‌ی «لکه‌ای از عمر بر دیوار بود»

nasrhaye-yomiye — Thu, 19 Nov 2009 10:57:13 GMT

سرود عاشقانه‌ی احمد رضا احمدی

از خویشتن کنده شده‌ام

به باغ نگاهت راهی نیست.

ساعت را بر دیواری نمور آویخته‌ام تا ساکت باشد.

اگر لال بشوم برایت خواهم گفت:

دیوار را باید به ساعت آویخت.

اکنون رفتن‌ها و آمدن‌ها

و پروازهای نگاه‌های شبانه

و هر چیز که در حال رشد است

برایم یکسان است.

تو خویش را پرواز داده‌ای

اما من بر جای خواهم ماند

اکنون در اتاق و در بازار

و در هر جای دیگری که سقف دارد

مردمان خود را به چلیپا کشیده‌اند

اما من کوه و جنگل و زندگی دوگانه‌ی بهاری

و همه‌ی فصول دیگر را در جام ساعت خویش انبار کرده‌ام

اما من، خویش را

به خاطر عظمت یک فریاد و یک فغان

در پیچک‌های نجوا جاری نموده‌ام

من شاگرد تنبل کتاب‌فروشی‌ها

اکنون نیک می‌بینم

بشریت ایستاده است

و با همه‌ی گفته‌ها باز می‌توان سخن گفت:

که ما دو پنجره بودیم روبروی یکدیگر

یکی همیشه روشن

و دیگری همیشه تاریک

و می‌توان سرود:

ما دو شهر خواهیم شد

یکی انباشته از مردم

و دیگری تهی

ما دو واژه خواهیم شد در دو زبان

که هر دو گویای یک معنا ست

اگرچه نیک می‌دانم

که میوه‌ی آخرین همیشه آن خواهد بود

که مروارید اندیشه‌ها و خواسته‌های الوان ما

برای دختران شهر گردن‌بندی خاموش گردد

و جام آوای ما در سینه‌ی هیچ مرجانی نخواهد نشست

مگر تاریخ چیز دیگری

جز صف‌آرایی دو واژه در مقابل یکدیگر

ارمغان دارد؟

و ما همیشه فراموش می‌کنیم

که این دو واژه چه بوده است

و آسوده و بی‌خیال می‌گوییم:

در واژه‌ای که روبرویش

واژه‌ی متضاد او ست

استخوان اندیشه در تکه‌های رنگ پنهان گشته بود

پس چرا در سایه‌ی اندوهناک یک گل لاله عباسی

بنشینم و تاریخ را ورق زنم

و از هراس نخندم

من خواهم خندید

و خواهم گفت:

زندگی دور از هر تاریخی

انباشته از من، تو، نور، درخت و دیگران است

و گفته‌ام و باز می‌گویم

هر قفسی تجلی‌گاه پرواز است

و باز خواهم گفت:

من مادر آفتاب را به بند کشیده‌ام

تا پرستار درخت تنیده در میان من و تو باشد

من حوض را آب کرده‌ام

من ماهیان را نان داده‌ام

من باغ را شکوفانده‌ام

من از زرورق‌های مهربان زنجیر ساخته‌ام

و هراسی ندارم که پرندگان را در قفس باران کنم

بیا با هم به میدان شهر پرواز کنیم

آفتاب در میدان جاری است

درختان میدان گل‌های ابریشمی خواهد داد

چشمان تو میدان را آبی خواهد کرد

و من ماهیان را نیز آبی خواهم دید

ما در سبد خود بارورترین میوه‌ها را

به شهر خواهیم برد

شهر با همه‌ی گفتگوهای خود در ما خواهد نشست

و ما هر شب فانوس‌های آویخته بر بادبادک‌ها را

راهی آسمان خواهیم کرد

تا ابرهایی را که در مقابل ماه پرده‌ی استفهام کشیده است

بسوزانیم

نباید از قلاب‌سنگ‌ها بترسی.

از مجموعه‌ی «روزنامه‌ی‌‌ شیشه‌ای»

nasrhaye-yomiye — Tue, 17 Nov 2009 20:55:18 GMT

چندان...

چندان به تحمل نزدیک نیست

چهره‌ی تو

چهره‌ی تو در آفتاب ابری است

در روزهای ابری چهره‌ی تو آفتابی است

هنوز وقت آن نرسیده است

چهره‌ی ترا در زمستان و پاییز

نام دهم و صدا کنم

روزی در یک کافه که از خانه‌ی ما دور بود چهره‌ی ترا در باران صدا کردم

جواب قطره‌های ناتمام باران بر شیشه‌ها بود صاخبان کافه قادر نبودند

باران را متوقف کنند پس آمدند با صلابت بر چهره‌ی تو پارچه‌های سیاه

آویختند. چشمان سیاه تو در انبوه پارچه‌ای سیاه زنده بود و نفس نفس

می‌زد. گمانم تا غروب صاحبان کافه نتوانستند یک دیگر را صدا کنند پس

کافه را تعطیل کردند من و تو در خیابان در زیر باران بدون چتر مانده

بودیم. چهره‌ی تو چندان به کمال نزدیک بود که برای ما بارید و شاید

آخرین بار در باران یک‌دیگر را صدا کردیم.

نه جمعه بود – نه تعطیل بود – همه‌ی تقویم را ورق زدیم نتوانستیم آن

روز بارانی را بیابیم که باران بود و چهره‌ی تو به کمال بود.

از مجموعه‌ی «یک منظومه‌ی دیریاب در برف و باران یافت شد»

nasrhaye-yomiye — Thu, 12 Nov 2009 00:09:18 GMT

هنگامی که مرا در تابوت می‌گذارید لطفاً کف دستم را نگاه کنید که خط عمر من تا کجا

ادامه داشته است من فرصت نداشتم خط‌های دستم را ببینم چهره آخماتووا در تابوت

را دوست ندارم دست‌های آخماتووا در عکس دیده نمی‌شد که ببینم با خود از این جهان

چه می‌برد سکه حلقه‌ی ازدواج پر یک کبوتر یک ظرف عسل تنگ‌های پُر ِ سرما تنگدستی

یک فنجان چای یک آینه‌ی کدر و شکسته از انقلاب هزار و نهصد و هفده عکسی از

استالین و بریا در خیابان‌های سرمازده‌ لنین‌گراد در روزهای جنگ یک تکه نان که شباهت

به نان نداشت و اراده‌ی آن‌ها که در سرمای سیبری برای عاشقان نامه می‌نوشتند

از مجموعه‌ی «شعرها و یادهای دفترهای کاهی»

nasrhaye-yomiye — Sun, 08 Nov 2009 13:11:18 GMT

این جمله‌های...

این جمله‌های طولانی

سرانجام به خیابان طولانی

منتهی می‌شود

که تو در انتهای آن خیابان

ایستاده‌ای

که در قلمروی آواز تو

حُزن روئیده است

اکنون به خاطر آن حُزن

تا سپیده در خیابان

منتظر می‌مانیم

اینان

سکوت ما را

در انتهای خیابان

لباسی

بی‌قواره و فرسوده

می‌دانند

پس چه می‌نوشیدیم

که گرم بود

چه می‌نوشیدیم

که در خیابان صبح شد

تو با سبدی از اندوه از خانه

به کوچه آمده بودی

سپس به خیابان آمده بودی

هنگام

که برگها در کنار تو

بر زمین ریخت

دانستی

پاییز است

اما دیرزمانی

ساحل بر ما آویخته بود

عشق را در آسمان خیابان بیخته بودیم

ناخالصی‌های عشق از آسمان

بر ما می‌ریخت

تکه‌هایی از اندوه

حتی در شب

نور داشتند.

از مجموعه‌ی «ویرانه‌های دل را به باد می‌سپارم»

nasrhaye-yomiye — Sun, 23 Aug 2009 19:04:32 GMT

تو

تو رفته‌ای

حال آینده می‌شود

برف آب می‌شود

غم گم می‌شود

در برف ترا به خانه آوردم

کتاب‌ها را که ممنوع بود

در برف سوختم

همه‌ی روز

در غم

سوختن کتاب‌ها

گذشت

غم داشتم

می‌دانستم

که مرا هیچ فرصت نیست

کتاب‌های ممنوع را

در عمرم بیابم

آن شاعری

که روزهای سوختن کتاب‌های ممنوع

در برف گم شد

یارم بود

از مجموعه‌ هزار اقاقیا در چشمان تو هیچ بود

nasrhaye-yomiye — Sat, 22 Aug 2009 23:32:18 GMT

باید گریست... برای: داریوش دولتشاهی

باید گریست و اندوه را

با

گُل‌های داوودی و لادن

مزین کرد

شاخه‌های بید می‌خرامد

که باد سرانجام به خانه‌ی ما می‌رسد

از هم‌اکنون

شاخه‌های بید در میان شعله‌های ابر

ابر گداخته شده را باران می‌کند

سیل و صدا

در گذرگاه باد

رفتار آب‌های دریا را دارد

که بر هم انباشته و در گُل نیلوفر

غرق می‌شوند

شاید بتوانیم

در این گریستن

در این تاراج اندوه

یک شاخه‌ی گل یخ از زمستان

سلانه - سلانه - بیاوریم

ابتدا به قلب و چشمان بفشاریم

سپس دوان - دوان

تا زمستان بدویم

اگر زمستان هنوز بر جای مانده باشد

از مجموعه‌ی از نگاه تو در زیر آسمان لاجوردی